متن زیبا و خواندنی از آرزو های ویکتور هوگو

---

اول از همه برایت آرزومندم که عاشق شوی،

و اگر هستی، کسی هم به تو عشق بورزد،

و اگر اینگونه نیست، تنهائیت کوتاه باشد،

و پس از تنهائیت، نفرت از کسی نیابی.

آرزومندم که اینگونه پیش نیاید، اما اگر پیش آمد،

بدانی چگونه به دور از ناامیدی زندگی کنی.



برایت همچنان آرزو دارم دوستانی داشته باشی،

از جمله دوستان بد و ناپایدار،

برخی نادوست، و برخی دوستدار

که دست کم یکی در میانشان

بی تردید مورد اعتمادت باشد.

و چون زندگی بدین گونه است،

برایت آرزومندم که دشمن نیز داشته باشی،

نه کم و نه زیاد، درست به اندازه،

تا گاهی باورهایت را مورد پرسش قرار دهد،

که دست کم یکی از آنها اعتراضش به حق باشد،

تا که زیاده به خودت غرّه نشوی.

و نیز آرزومندم مفیدِ فایده باشی

نه خیلی غیرضروری،

تا در لحظات سخت

وقتی دیگر چیزی باقی نمانده است

همین مفید بودن کافی باشد تا تو را سرِ پا نگهدارد.



همچنین، برایت آرزومندم صبور باشی

نه با کسانی که اشتباهات کوچک میکنند

چون این کارِ ساده ای است،

بلکه با کسانی که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذیر میکنند

و با کاربردِ درست صبوری ات برای دیگران نمونه شوی.

و امیدوام اگر جوان که هستی

خیلی به تعجیل، رسیده نشوی

و اگر رسیده ای، به جوان نمائی اصرار نورزی

و اگر پیری، تسلیم ناامیدی نشوی

چرا که هر سنّی خوشی و ناخوشی خودش را دارد

و لازم است بگذاریم در ما جریان یابند.

امیدوارم حیوانی را نوازش کنی

به پرنده ای دانه بدهی، و به آواز یک سَهره گوش کنی

وقتی که آوای سحرگاهیش را سر می دهد.

چرا که به این طریق

احساس زیبائی خواهی یافت، به رایگان.


امیدوارم که دانه ای هم بر خاک بفشانی

هرچند خُرد بوده باشد

و با روئیدنش همراه شوی

تا دریابی چقدر زندگی در یک درخت وجود دارد..

بعلاوه، آرزومندم پول داشته باشی

زیرا در عمل به آن نیازمندی

و برای اینکه سالی یک بار

پولت را جلو رویت بگذاری و بگوئی: این مالِ من است.

فقط برای اینکه روشن کنی کدامتان اربابِ دیگری است!

و در پایان، اگر مرد باشی، آرزومندم زن خوبی داشته باشی

و اگر زنی، شوهر خوبی داشته باشی

که اگر فردا خسته باشید، یا پس فردا شادمان

باز هم از عشق حرف برانید تا از نو بیاغازید.

اگر همه ی اینها که گفتم فراهم شد
دیگر چیزی ندارم برایت آرزو کنم.

 

 

 

25 دقیقه به رفتن   

 

چوبه دار بر پا می کنند، بیرون سلولم

25 دقیقه وقت دارم.

 

25 دقیقه دیگر، در جهنم خواهم بود.

24 دقیقه وقت دارم.

 

آخرین غذای من کمی لوبیاست.

23 دقیقه مانده است.

 

هیچ کس نمی پرسد چه احساسی دارم.

22 دقیقه زمان باقی است.

 

به فرماندار نامه ای نوشتم، لعنت خدا به همه آنها.

آه ... 21 دقیقه دیگر باید بروم.

 

به شهردار تلفن می کنم، رفته ناهار بخورد.

20 دقیقه وقتن دارم.

 

کلانتر می گوید: ` پسر، می خواهم مردنت را ببینم.`

19 دقیقه مانده است.

 

به صورتش نگاه  می کنم و می خندم ... به چشم هایش تف می کنم.

18 دقیقه وقت دارم.

 

رئیس زندان را صدا می زنم تا بیاید و به حرف هایم گوش دهد.

17 دقیقه باقی است.

 

می گوید: ` یک هفته، نه، سه هفته دیگر خبرم کن.

حالا فقط 16 دقیقه وقت داری. `

 

.کیلم می گوید، متاسفانه نتوانستم کاری برایت انجام بدهم.

م م م .. 15 دقیقه مانده است.

 

اشکالی نداردف اگر خیلی ناراحتی بیا جایت را با من عوض کن.

14 دقیقه وقت دارم.

 

پدر روحانی می آید تا روحم را نجات دهد،

در این 13 دقیقه باقی مانده.

 

او از آتش و سوختن می گوید، اما من احساس می کنم که سخت سردم است.

12 دقیقه دیگر وقت دارم.

 

چوبه دار را آزمایش می کنند، پشتم می لرزد.

11 دقیقه وقت دارم.

 

چوبه دار عالی است و کارش حرف ندارد.

10 دقیقه دیگر مانده است.

 

منتظرم که عفوم کنند ... آزادم کنند.

در این 9 دقیقه ای که باقی مانده  است.

 

اما این که فیلم سینمایی نیست، بلکه ... خب ، به جهنم.

8 دقیقه دیگر وقت دارم.

 

حالا از نردبان بالا می روم تا بر سکوی اعدام قرار گیرم.

7 دقیقه دیگر وقت دارم.

 

بهتر است حواسم جمع قدم هایم باشد و گرنه پاهایم می شکند.

6 دقیقه دیگر وقت دارم.

 

حالا پاهایم روی سکوست و سرم در حلقه دار ...

5 دقیقه باقی است.

 

یالا عجله کنید، چیزی بیاورید و طناب را ببرید.

4 دقیقه دیگر وقت دارم.

 

حالا می توانم تپه ها را تماشا کنم، آسمان را ببینم.

3 دقیقه باقی مانده.

 

مردن، مردن انسان، براستی نکبت بار است.

2 دقیقه دیگر وقت دارم.

 

صدای کرکس ها را می شنوم ... صدای کلاغ ها را می شنوم.

1 دقیقه دیگر مانده است.

 

و حالا تاب می خورم و می ی ی ی ی رو و م م م م م ..........

  

 

کوچه

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق دیوانه که بودم 

در نهانخانه ی جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پرگشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید : تو به من گفتی :

از این عشق حذر کن!

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب ، آئینه عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا ،‌ که دلت با دگران است!

تا فراموش کنی، چندی از این شهر سفر کن!

با تو گفتم :‌

"حذر از عشق؟

ندانم!

سفر از پیش تو؟‌

هرگز نتوانم!

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم،

تو به من سنگ زدی من نه رمیدم، نه گسستم"

باز گفتم که: " تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم، نتوانم...!

اشکی ازشاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله ی تلخی زد و بگریخت!

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید،

یادم آید که از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم ، نرمیدم

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب های دگر هم

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده  خبر هم

نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم!

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم